Historia Maratonu Warszawskiego

FUNDACJA MARATON WARSZAWSKI

Początki biegania
w Warszawie
Rywalizacja maratończyków w Polsce w sposób regularny odbywa się od 1924 roku. Jednak początkowo maratony dostępne były tylko dla zawodowców, nie organizowano imprez dostępnych dla biegaczy-amatorów. Sytuacja ta zmieniła się pod koniec lat 70. ubiegłego wieku.

Maraton nie tylko
dla zawodowców
Na pomysł zorganizowania maratonu dla amatorów wpadło w końcu lat 70. minionego stulecia dwóch ludzi: trener polskich długodystansowców i pierwszy f dyrektor Maratonu - Zbigniew Zaremba, oraz redaktor naczelny pisma ITD, pomysłodawca całego przedsięwzięcia - Józef Węgrzyn. Zajęli się oni stroną organizacyjną imprezy, czyli przede wszystkim przekonaniem władz partyjnych, że zebranie w jednym miejscu 2 tysięcy ludzi i "wypuszczenie" ich w krótkich spodenkach na miasto nie zakończy się zamieszkami. Maraton Pokoju miał pierwotnie odbyć się w roku 1978, jednak dopiero w rok później udało się zrealizować projekt..

Bieg po zdrowie
Głównym propagatorem idei startu w maratonie był Tomasz Hopfer - niegdyś znakomity biegacz (mistrz Polski w sztafecie 4x400 metrów), a wówczas już znany dziennikarz TVP. Hopfer swoim zachowaniem pokazywał telewidzom w całej Polsce co to znaczy uprawiać sport. Jego akcja "Bieg po zdrowie" do dziś wspominana jest przez nieco starszych biegaczy. Dzięki staraniom Tomasza Hopfera Maraton Pokoju stał się imprezą, która miała być celem każdego biegacza - amatora.

Od Maratonu Pokoju do Warszawskiego Festiwalu Biegowego
30 września 1979 roku na starcie Maratonu Pokoju stanęło ponad 2000 zawodników z całej Polski, by sprzed Stadionu Dziesięciolecia wyruszyć na trasę 42 kilometrów i 195 metrów. Na starcie wspólnie z zawodowcami stanęli także amatorzy. Maraton Pokoju był pierwszym w historii naszego kraju otwartym biegiem maratońskim. Debiut maratonu wypadł bardzo okazale. Czas uzyskany przez dwóch pierwszych zawodników na mecie był o ponad półtorej minuty lepszy od ówczesnego rekordu Polski, który należał do Jerzego Grosa. Późniejszy kontrpomiar trasy pokazał jednak, że była ona o co najmniej 500 metrów za krótka. Rekord nie został uznany, jednak nikt nie kwestionował frekwencyjnego sukcesu imprezy. Rok później na starcie II Maratonu Pokoju stanęło 2,5 tysiąca biegaczy. Do mety dotarło 2295 zawodników, a czas najszybszej kobiety - Anny Bełtowskiej - został pierwszym w historii żeńskim rekordem Polski. W tym samym roku w maratonie w Berlinie wystartowało 363 biegaczy, zaś drugą edycję maratonu nowojorskiego w 1971 roku ukończyło 245 osób, w tym 5 kobiet.

Dalsze losy
Na drodze rozwoju Maratonu Pokoju stanął kryzys polityczno-gospodarczy. Do spadku liczby biegających osób przyczyniła się także śmierć Tomasza Hopfera. Jeszcze w roku 1981 do mety dotarło 2015 maratończyków, ale był to ostatni do 2005 roku maraton w Polsce, który ukończyło ponad 2 tysiące biegaczy. Od początku lat 90-tych zeszłego wieku nazwa Maraton Pokoju została zastąpiona określeniem Maraton Warszawski. W 2002 roku Maraton Warszawski miał się nie odbyć z powodów organizacyjnych. Reanimacją imprezy zajęli się wówczas sami biegacze. Wspólnymi siłami doprowadzili do tego, że maraton mimo wszystko się odbył. Tzw. "partyzancki" maraton w 2002 roku ukończyło 307 osób. Rok później było to już 1070 zawodników, zaś ostatni, 27. Maraton Warszawski ukończyło 1689 biegaczy z całego świata. W 2005 roku ostatecznie ustalono trasę maratonu, która na przestrzeni lat ulegała licznym modyfikacjom. W tym samym roku Maraton Warszawski po raz pierwszy odbył się w ramach Warszawskiego Festiwalu Biegowego. Była to pierwsza tego typu impreza w Polsce. W 3-dniowym święcie biegania udział wzięło około 5 tysięcy osób - zarówno zawodników, jak i kibiców. Były to osoby nie tylko z Polski. W najważniejszym wydarzeniu Festiwalu - 27. Maratonie Warszawskim wystartowało około 1800 zawodników z 5 kontynentów i ponad 30 krajów.

powrót na górę